گروهی از محققان به رهبری مارتین فوسنگر روشی احتمالی برای درمان دیابت توسعه داده اند.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از فیز، این روش شامل یک سامانه قابل کاشت است که با استفاده از کاتالیستی فعال شونده با الکتریسته گلوکز قند خون را کاهش می دهد.
فوسنگر پروفسور موسسه ETH زویخ است. یافته های این تیم در نشریه ساینس منتشر شده است. این گروه از محققان سال ها روی بررسی روش هایی برای مقابله دیابت با سامانه هایی که قند خون را تنظیم می کنند، تحقیق انجام دادند.
روش های پیشین آنها به شبکه های ژنتیکی که به طور خاص توسعه یافته اند، متکی بود اما این سیستم ها به قطعات بیولوژیکی متکی هستند که چالش های بیشتری در حوز ه های دیگر مانند تحمل پذیری سیستم ایمنی، ثبات تولید و تاییدیه رگولاتوری روبرو شدند.
سامانه جدید با توسعه کاتالیستی از مواد غیرآلی که به هیچ سلول، آنزیم یا محتویات بیولوژیکی دیگری نیاز ندارند، این چالش ها را دور می زند. سامانه مذکور یک نمد گرافیکی که با نانو خوشه های طلا پوشیده شده، است. روی این خوشه ها حتی ذرات ریزتر پلاتینیوم وجود دارد.
این ماده قابلیت همخوانی زیستی خارق العاده ای در آزمایش ها داشت. محققان سطح نانوساختاری کاتالیست را خود ساختند. ایمپلنت مذکور حاوی واحد کنترل الکترونیکی است که در یک قابل چاپ سه بعدی قراردارد. برق به طور بی سیم با فرکانس ۱۳.۵۶ مگاهرتز تامین می شود که به طور بین المللی برای مصارف صنعتی، علمی و پزشکی کاربرد دارد.
کاتالیست مذکور مازاد گلوکز خون را به گلوکونات تبدیل می کند. این بدان معناست که مقداری از گلوکز دیگر در متابولیز شرکت نمی کند و در بافت ذخیره می شود و همین امر تجمیع چربی بدن را محدود می کند. گلوکونات در مرحله بعد از طریق ادرار از بدن خارج می شود.
کاتالیست توسط یک سیستم حلقه بسته کنترل می شود. یک حسگر استاندارد سنجش گلوکز، مشابه دستگاه هایی که روی بازوی افراد مبتلا به دیابت بسته می شود، به طور مداوم سطح گلوکز در بافت را می سنجد.
اگر قند خون بعد از صرف یک وعده غذایی بسیار بالا رود، حسگر سیگنالی را با بلوتوث به موبایل یا ساعت هوشمند ارسال می کند. دستگاه هوشمند در مرحله بعد کاتالیست را فعال می کند که با استفاده از انرژی الکتریکی گلوکز را تبدیل می کند. هنگامیکه سطح گلوکز به میزان مورد نظر رسید، دستگاه به طور خودکار خاموش می شود تا از کاهش خطرناک قند خون فرد جلوگیری کند.
