قهرمان سابق دوومیدانی با انتقاد از عملکرد ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا گفت: عملکرد دوومیدانی ایران قابل قبول نبود و نمی‌توان با گفتن «تو می‌توانی» برای ورزشکار اعتمادبه‌نفس ایجاد کرد.
محسن ربانی قهرمان سابق دوومیدانی در گفتگو با خبرنگار مهر، درباره عملکرد دوومیدانی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا اظهار کرد: اگر بخواهیم بدون تعارف و واقع‌بینانه به عملکرد دوومیدانی ایران نگاه کنیم نمی‌توان گفت عملکرد تیم کاملاً خوب بوده است. وعده‌هایی که پیش از مسابقات از سوی فدراسیون مطرح شده بود محقق نشد و حتی خود مسئولان فدراسیون نیز عنوان کردند که هدف از بیان آن وعده‌ها ایجاد اعتمادبه‌نفس در ورزشکاران بوده است.
وی ادامه داد: ایجاد اعتمادبه‌نفس برای ورزشکار فقط با گفتن اینکه «تو می‌توانی» اتفاق نمی‌افتد. اگر یک ورزشکار دو سال در اردوهای تیم ملی حضور داشته می‌توان برای او روان‌شناس ورزشی فراهم کرد، با او کار کرد، به او احترام گذاشت، شرایط مناسب تمرینی و مسابقه‌ای ایجاد کرد و در نهایت به خودباوری رساند. اینکه به ورزشکاری گفته شود می‌تواند موفق شود در حالی که می‌دانیم شرایط لازم برای موفقیت او فراهم نشده نمی‌تواند معنای واقعی خودباوری داشته باشد.
ربانی درباره عملکرد بخش زنان دوومیدانی ایران در ناگویا نیز گفت: زمانی که فدراسیون جدید فعالیت خود را آغاز کرد من از آن حمایت کردم و گفتم باید به مسئولان فرصت داد تا برنامه‌هایشان را اجرا کنند. اما حدود دو سال و چند ماه زمان کمی نیست و اکنون باید عملکرد فدراسیون را واقع‌بینانه ارزیابی کرد.
این کارشناس دوومیدانی ادامه داد: نباید موفقیت ورزشکارانی را که سال‌ها برای رسیدن به این سطح تلاش کرده‌اند به نام یک دوره مدیریتی خاص ثبت کنیم. اگر قرار است موفقیت‌ها را به نام خودمان بدانیم باید ناکامی‌ها را نیز بپذیریم. بسیاری از این ورزشکاران پیش از حضور مدیران فعلی فدراسیون سال‌ها در رده‌های پایه فعالیت کرده و برای رسیدن به تیم ملی زحمت کشیده‌اند.
وی افزود: به عنوان مثال ورزشکارانی داریم که پیش از آغاز فعالیت فدراسیون فعلی نیز سابقه قهرمانی آسیا، حضور در مسابقات مختلف و رکوردشکنی داشته‌اند. بنابراین باید سهم تلاش ورزشکار، خانواده، مربیان پایه و استان‌ها را در موفقیت آنها در نظر گرفت.
ربانی با اشاره به بحث انتخاب نفرات اعزامی به بازی‌های آسیایی گفت: به اعتقاد من تعداد بیشتری از ورزشکاران می‌توانستند فرصت حضور در اردوها و مسابقات انتخابی را داشته باشند. ورزشکارانی که به ناگویا اعزام شدند بدون شک جزو بهترین‌های ایران بودند و اگر قرار بود تیم انتخاب شود بسیاری از آنها در اولویت قرار می‌گرفتند اما در کنار آنها باید به ورزشکاران دیگری نیز فرصت داده می‌شد تا خودشان را در مسابقات و اردوها نشان دهند.
وی ادامه داد: اگر شرایط اردویی و مسابقه‌ای برای تعداد بیشتری از ورزشکاران فراهم می‌شد می‌توانستیم عملکرد آنها را بهتر ارزیابی و در نهایت بهترین نفرات را انتخاب کنیم. نمی‌توان صرفاً با یک نتیجه یا یک رکورد درباره توانایی یک ورزشکار تصمیم گرفت.
این کارشناس دوومیدانی با انتقاد از محدود شدن برخی مواد دوومیدانی گفت: ما رشته‌ای با حدود ۲۴ یا ۲۵ ماده هستیم در حالی که دنیا به سمت اضافه کردن رشته‌ها و مسابقات جدید می‌رود. برای مثال در بخش‌هایی مانند پرش‌ها، دهگانه و پیاده‌روی ایران سابقه مدال‌آوری دارد و حتی در برخی مواد طلای آسیا کسب کرده‌ایم. سؤال این است که چرا باید بعضی از این مواد حذف شوند؟
ربانی خاطرنشان کرد: اگر دنیا برای جذاب‌تر شدن دوومیدانی به دنبال اضافه کردن مواد جدید است ما نباید مواد و رشته‌هایی را که ظرفیت مدال‌آوری داریم حذف کنیم. ظرفیت دوومیدانی ایران به اعتقاد من بیشتر از ۱۰ مدال است اما برای رسیدن به چنین نتیجه‌ای باید تعداد بیشتری ورزشکار اعزام شوند.
وی ادامه داد: وقتی با حدود ۱۰ یا ۱۱ ورزشکار به بازی‌های آسیایی می‌رویم نمی‌توان انتظار داشت همه آنها مدال بگیرند. اگر هدف کسب ۱۰ مدال است باید تعداد بیشتری ورزشکار مثلاً ۲۰ تا ۲۵ نفر فرصت حضور داشته باشند تا از میان آنها شانس بیشتری برای رسیدن به مدال وجود داشته باشد.
ربانی با اشاره به تجربه شخصی خود گفت: من از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ عضو تیم ملی بودم و در این مدت فقط یک مدال طلا کسب کردم. اگر قرار بود صرفاً بر اساس نتیجه قبلی ورزشکاران تصمیم‌گیری شود شاید بسیاری از فرصت‌هایی که به من داده شد وجود نداشت. به همین دلیل با رویکرد کیفی‌گرایی به شکل فعلی آن مخالفم. ما باید شرایطی فراهم کنیم که استعدادها خودشان را نشان دهند.
وی افزود: اکنون در حالی که وارد ماه هفتم سال شده‌ایم تازه لیگ دوومیدانی در حال آغاز شدن است. در بسیاری از نقاط دنیا مسابقات به شکل مستمر برگزار می‌شود اما تعداد زیادی از ورزشکاران ایرانی ماه‌ها بدون مسابقه بوده‌اند. در این شرایط ورزشکار چگونه می‌تواند خودش را محک بزند و به سطح بالای آمادگی برسد؟
این کارشناس دوومیدانی ادامه داد: برخی ورزشکاران در طول یک سال فقط دو یا سه مسابقه داشته‌اند. نمی‌توان از ورزشکاری که فرصت مسابقه ندارد انتظار داشت در یک مسابقه مهم بهترین عملکرد زندگی خود را ارائه دهد. مسابقه دادن بخشی از فرآیند آماده‌سازی است و ورزشکار باید در شرایط واقعی رقابت کند.
ربانی درباره عملکرد ورزشکاران زن ایران در ناگویا نیز اظهار کرد: خانم زارعی عملکرد بسیار خوبی داشت و یک ورزشکار المپیکی و در سطح جهانی است. عملکرد خانم محیطی‌زاده نیز قابل توجه بود. در مورد خانم مبینی و خانم مریم کاظمی نیز باید گفت که آنها از بهترین ورزشکاران ایران هستند و چندین بار رکوردهای ملی را جابه‌جا کرده‌اند هرچند عملکردشان در این دوره به مدال منجر نشد.
وی خاطرنشان کرد: قطعاً خود ورزشکار و مربی بیش از هر فرد دیگری از نگرفتن مدال ناراحت هستند. من خودم دو بار در بازی‌های آسیایی چهارم شده‌ام و امروز کمتر کسی من را به عنوان ورزشکار حاضر بازی‌های آسیایی می‌شناسد. در دو دوره به مدال نزدیک شدم اما چهارم شدم و این هم بخشی از واقعیت ورزش قهرمانی است.
ربانی درباره اتفاق رخ‌داده برای فاطمه محیطی زاده یکی از ورزشکاران زن ایران در ناگویا گفت: ورزشکار وظیفه دارد تمرین کند و مسابقه بدهد و نمی‌توان انتظار داشت که تمام قوانین و مقررات به‌روز جهانی را خودش دنبال کند. وقتی ورزشکار دسترسی مستقیم و تخصصی به اطلاعات فدراسیون جهانی ندارد مسئولیت اطلاع‌رسانی و آگاهی‌بخشی بر عهده افراد و مجموعه‌هایی است که این اطلاعات را دریافت می‌کنند.
وی ادامه داد: اتفاقی که برای این ورزشکار رخ داد باید به عنوان یک تجربه مورد بررسی قرار بگیرد تا در آینده تکرار نشود. نمی‌توان تمام مسئولیت را متوجه ورزشکار کرد باید دید چه سازوکاری برای اطلاع‌رسانی قوانین و مقررات جدید وجود داشته است.
این کارشناس دوومیدانی در ادامه گفت: ورزشکارانی مانند مبینی و کاظمی حاصل سال‌ها تلاش خودشان، خانواده‌هایشان، مربیان پایه و استان‌هایشان هستند و نباید به راحتی آنها را از دست بدهیم. اگر ورزشکاری به این سطح رسیده وظیفه مجموعه مدیریتی این است که از او حمایت کند و شرایط پیشرفت بیشترش را فراهم کند.
