رئیس فدراسیون فوتبال آرژانتین در پیامی احساسی با لیونل مسی، اسطوره و بهترین گلزن تاریخ تیم ملی این کشور، خداحافظی کرد.
به گزارش خبرنگار مهر، لیونل مسی اسطوره تیم ملی فوتبال آرژانتین در دیدار با تیم ملی بنین آخرین بازی خود برای آلبی سلسته را انجام داد و با ۱۲۶ گل زده برای همیشه از بازی های ملی خداحافظی کرد.
چیکی تاپیا رئیس فدراسیون فوتبال آرژانتین به همین جهت نامه ای را برای مسی نوشت که به شرح زیر است:
«روز موعود رسید، قهرمان محبوب من. همان روزی که هیچ‌کس دوست نداشت از راه برسد. اما زمان متوقف نمی‌شود و حالا اینجا هستیم؛ تلاش می‌کنیم کلماتی پیدا کنیم تا پایان یک دوره را بنویسیم، نه پایان یک داستان. چون بعضی داستان‌ها وقتی جاودانه می‌شوند، دیگر پایانی ندارند.
اگر چیزی باشد که از نزدیک بودن در کنار تو یاد گرفته باشم، این است که بزرگی واقعی تو هیچ‌گاه فقط به تمام کارهایی که در زمین فوتبال انجام دادی، محدود نمی‌شد. بزرگی تو در فروتنی‌ات بود؛ زمانی که تمام دنیا مقابل پاهایت سر فرود می‌آورد. در شیوه کار کردنت، حتی زمانی که دیگر چیزی برای اثبات کردن نداشتی. در احترامی که برای تک‌تک هم‌تیمی‌هایت قائل بودی. در آغوش گرفتن بازیکنی که تازه به تیم می‌آمد و همراهی کردن با کسی که روزهای سختی را پشت سر می‌گذاشت.
بزرگی تو در تعهدت به این پیراهن هم بود؛ حتی زمانی که پوشیدن آن، باری سنگین‌تر از چیزی بود که هر کسی می‌توانست تصور کند.
بزرگی تو در نحوه حضورت هم بود؛ چون همیشه بودی. حمایت می‌کردی، همراه بودی و ایمان داشتی. گروه را بالاتر از هر نامی، حتی نام خودت، قرار دادی. باعث می‌شدی کسی که کنارت بود احساس اهمیت کند. فهمیده بودی که برای رسیدن به افتخار، ابتدا باید یک خانواده ساخت. و ما این خانواده را ساختیم.
روزهای فوق‌العاده‌ای را پشت سر گذاشتیم و البته روزهای بسیار سختی هم داشتیم. از ما انتقاد کردند، به ما ضربه زدند و به ما شک کردند. اما تو همچنان آنجا بودی. وقتی مسیر بیش از حد طولانی به نظر می‌رسید، تصمیم گرفتی دوباره تلاش کنی.
تا اینکه یک روز همه چیز معنا پیدا کرد.
کوپا آمه‌ریکا از راه رسید. ومبلی رسید و در نهایت آن عصر تاریخی در قطر فرا رسید؛ عصری که ما آرژانتینی‌ها برای همیشه آن را در زیباترین گوشه خاطراتمان نگه خواهیم داشت.
وقتی دیدم جام جهانی را بالای سرت بردی، به تمام مسیری فکر کردم که برای رسیدن به آنجا طی کرده بودی؛ به آن پسری که رویای بازی برای آرژانتین را داشت و به مردی که هیچ‌گاه از انتخاب آرژانتین دست نکشید.
به تمام دفعاتی فکر کردم که می‌توانستی تسلیم شوی اما تصمیم گرفتی ادامه بدهی.
رویایت به حقیقت پیوسته بود و همراه با رویای تو، رویای میلیون‌ها نفر نیز محقق شد.
تو شادی قهرمان جهان شدن را دوباره به ما هدیه دادی، اما کاری حتی بزرگ‌تر انجام دادی؛ نسل‌ها را به هم پیوند زدی. پدربزرگ‌ها، پدرها، فرزندان و نوه‌ها با یک پیراهن کنار هم قرار گرفتند و برای همان شماره ۱۰ اشک ریختند.
این هم بخشی از میراث توست.
جام‌ها در ویترین‌ها باقی خواهند ماند. آمار و ارقام ثبت خواهند شد و گل‌هایت برای دهه‌ها تکرار خواهند شد.
اما ردپای تو جای دیگری است.
در هر کودکی است که با یک توپ زیر بغل وارد باشگاهی می‌شود و رویای تبدیل شدن به مسی را در سر دارد. در هر آرژانتینی است که با تو یاد گرفت شکست خوردن به معنای مغلوب شدن نیست. در هر هم‌تیمی‌ای است که فرصت داشت با تو در یک رختکن باشد. در این تیم ملی است که فهمید افتخار با کار کردن، فروتنی و در کنار هم قدم برداشتن ساخته می‌شود.
و ردپایت در خانه ما نیز باقی خواهد ماند.
چون این خانه هم نام تو را بر خود دارد و داستان تو برای همیشه بخشی از آن خواهد بود.
امروز صحبت کردن از آخرین بازی، آخرین حضور و دوره‌ای که به پایان می‌رسد، سخت است. چون آدم دوست دارد ساعت را متوقف کند و از فوتبال بخواهد فقط کمی بیشتر ادامه پیدا کند.
اما شاید زندگی همین باشد؛ اینکه بفهمیم بعضی لحظات دقیقاً به این دلیل فوق‌العاده‌اند که برای همیشه دوام ندارند.
آنچه برای همیشه باقی می‌ماند، چیزی است که از خود به جا گذاشته‌اند.
و تو همه چیزت را به جا گذاشتی.
برای هر شادی، از تو متشکرم.
برای هر بار که بازگشتی، از تو متشکرم.
برای اینکه زمانی که تسلیم شدن آسان‌تر بود، تسلیم نشدی، از تو متشکرم.
برای اینکه با عشق، احترام و غرور از رنگ‌های ما دفاع کردی، از تو متشکرم.
برای حمایتت، اعتمادت و تمام سال‌هایی که در کنار هم قدم برداشتیم، از تو متشکرم.
و بیش از هر چیز، از تو ممنونم که آن رویای کودکی را محقق کردی، بدون اینکه هیچ‌گاه آن کودک درونت را فراموش کنی.
رسیدی. بازی کردی. رویاپردازی کردی. رنج کشیدی. اصرار کردی. پیروز شدی. تاج قهرمانی را بر سر گذاشتی و جاودانه شدی.
امروز یک دوره به پایان می‌رسد، اما داستان تو با آرژانتین اینجا تمام نمی‌شود.
چون پیراهن‌ها بالاخره روزی از تن خارج و آویزان می‌شوند. بازی‌ها به پایان می‌رسند. ورزشگاه‌ها خاموش می‌شوند. اما اسطوره‌ها هرگز خاموش نمی‌شوند.
تا زمانی که در کشور ما توپی در حال غلتیدن باشد، تا زمانی که کودکی با پیراهن آبی‌وسفید آرژانتین فریاد گل سر دهد و تا زمانی که یک آرژانتینی به یاد بیاورد در روز ۱۸ دسامبر ۲۰۲۲ کجا بوده است، تو همچنان آنجا خواهی بود.
کاپیتان ما
قهرمان ما
شماره ۱۰ ما
قهرمان محبوب من
برای همه چیز ممنونم، لئو
این خانه همیشه خانه تو خواهد بود.»
