تیم ملی والیبال ایران پرونده حضور خود در لیگ ملتهای ۲۰۲۶ را با سه پیروزی، ۹ شکست و قرار گرفتن در رتبه چهاردهم بست؛ نتیجهای که نه با انتظارات مردم همخوانی داشت و نه با ظرفیت والیبال ایران.
به گزارش خبرگزاری مهر، هرچند ایران با در اختیار داشتن دومین تیم جوان مسابقات پا به لیگ ملتها گذاشت و جوانگرایی یکی از اهداف اصلی کادر فنی بود، اما در بسیاری از مسابقات، کمتجربگی بازیکنان تنها مشکل تیم نبود. گاهی عملکرد برخی ملیپوشان به گونهای بود که احساس مسئولیت، تمرکز و جنگندگی لازم در زمین دیده نمیشد؛ موضوعی که بیش از نتیجه، باعث ناراحتی هواداران شد.
این در حالی است که مردم ایران روزهای دشواری را از نظر فشارهای اقتصادی و پیامدهای جنگ پشت سر میگذارند و ورزش، بهویژه والیبال، میتوانست برای دقایقی امید و شادی را به جامعه بازگرداند. انتظار هواداران شاید کسب عنوان قهرمانی نبود، اما انتظار داشتند تیم ملی تا آخرین امتیاز با تمام توان بجنگد و برای پیراهن ایران از خودگذشتگی نشان دهد.
ایران در این دوره تنها موفق به شکست آلمان، آرژانتین و کوبا شد؛ تیمهایی که خود نیز در این رقابتها شرایط ایدهآلی نداشتند. در مقابل، تیم ملی در بسیاری از دیدارهای حساس نتوانست کیفیت لازم را ارائه دهد و فرصتهای مهمی را از دست داد.
تیمی که از نظر امکانات اردوی تدارکاتی و داشتن کادر فنی تراز اول دنیا نسبت به تیم فوتبال چیزی کم نداشت، ولی تنها کمبودی که به نظر می رسید، غیرت و انگیزه بیشتر بازیکنان برای پیروزی و موفقیت تیم ملی بود که گاهی اوقات نیز در زمین مسابقه هم به چشم می خورد. بازیکنانی که میلیاردها تومان برای اردوی خارج از کشور آن هزینه شد ولی تنها سه پیروزی حاصل تلاش آنها بود.
در کنار مسائل فنی، رفتار رسانهای بازیکنان نیز با انتقادهای فراوانی همراه بود. بسیاری از بازیکنان، بهویژه مرتضی شریفی به عنوان کاپیتان تیم، در طول مسابقات ارتباط بسیار محدودی با رسانهها و مردم داشتند. کاپیتان تیم ملی که مهمترین نماینده بازیکنان در برابر افکار عمومی محسوب میشود، میتوانست در روزهای سخت نیز با حضور مقابل دوربین، مسئولیتپذیری و همدلی خود را با هواداران نشان دهد؛ اتفاقی که کمتر شاهد آن بودیم.
مصاحبه کردن قرار نیست نتایج ضعیف را از ذهن مردم پاک کند؛ همانطور که سکوت نیز مانع انتقادها نخواهد شد. اما پاسخگویی، احترام به افکار عمومی و پذیرش مسئولیت، بخشی از حرفهای بودن یک ورزشکار است. بازیکنانی که در بالاترین سطح والیبال ایران حضور دارند و از امکانات و قراردادهای حرفهای بهرهمند میشوند، باید در رفتار رسانهای نیز استانداردهای حرفهای را رعایت کنند.
بدون تردید جوانگرایی نیازمند زمان است و نباید یک نسل را تنها با یک تورنمنت قضاوت کرد؛ اما این موضوع نباید بهانهای برای نادیده گرفتن ضعفهای فنی، کمبود شخصیت رقابتی و ضعف در ارتباط با مردم باشد. اگر قرار است والیبال ایران دوباره به روزهای اوج بازگردد، بازیکنان جوان باید علاوه بر پیشرفت فنی، مسئولیتپذیری، جنگندگی و رفتار حرفهای را نیز در کنار مهارتهای خود تقویت کنند.
لیگ ملتهای ۲۰۲۶ برای ایران به پایان رسید؛ اما قضاوت واقعی از این نسل، در تورنمنتهای آینده و در نحوه واکنش آنها به این ناکامی رقم خواهد خورد.
