فرزند در خانواده ایرانی دارای اهمیت فوق العاده‌ای است و در نگاهی کلان، فرزند، باعث زینت و آبروی خانواده، نماینده پدر و عصای دست او بوده است و از یک سو موجب تشخّص و هویت خانواده می‌شود و سوی دیگر وجود فرزند یا فرزندان، زمینه ای برای تداوم زندگی مشترک زوجین و سپری ستبر در برابر فروپاشی خانواده به شمار می آید.
به نظر می‌رسد توصیه به فرزندآوری و تبیین برکات آن در زندگی از نگاه اسلام، فرهنگ ایران و یافته‌های دانش تجربی، به نوعی اشاره به بخش مهمی از جنبه های کیفیت زندگی افراد در خانواده دارد. وجود فرزندان در خانواده بر ساحت‌های مختلف زندگی اثر می‌گذارد، از جمله مشکلات و ناهمواری‌ها، سلامت جسمی و شادکامی والدین، استحکام بنیان خانواده، ارتقای شخصیت انسانی و درجات معنوی پدر و مادر.
فرزندآوری یکی از مهمترین مؤلفه‌های علم جمعیت و از جمله موضوعاتی است که در حوزه مسائل اجتماعی، توجه زیادی را به خویش معطوف داشته است.
تحولات جمعیتی هر کشوری بیش از هر عاملی ریشه در باورها و نگرش زوجین به فرزندآوری دارد و بر اساس آمارها و برآوردهای انجام شده، جمعیت کشور رو به کهن‌سالی و پیری پیش می‌رود به طوری که در دوره‌ای شعار فرزند کمتر زندگی بهتر بود که سیاست‌های انجام شده در این زمینه سبب کاهش تمایل خانواده‌ها به فرزندآوری شد.
بنابر گزارش مفدا، فرزندآوری در نظام خانواده از چالش‌های جدی زوجین در عصر کنونی است، زیرا مشکلات اقتصادی یکی از مهمترین موانع خانواده‌ها برای فرزندآوری است و این موضوع حمایت دولت و مسئولان را برای کاهش مشکلات اقتصادی می‌طلبد که در مجلس شورای اسلامی هم مشوق‌های جدید برای فرزندآوری خانواده‌ها و تکریم جایگاه مادران در نظر گرفته شده است.
