تکواندو و نتایجی که امیدوارکننده نبود؛ زنگ خطر برای بازی‌های آسیایی

خبرگزاری مهر - گروه ورزشی؛ محمد بیرامی: تیم ملی تکواندو ایران با ۱۰ ورزشکار راهی بازی‌های آسیایی می‌شود؛ تیمی که از آن انتظار کسب مدال‌های ارزشمند می‌رود و نتایجش می‌تواند تأثیر مستقیمی بر جایگاه کاروان ایران در جدول مدال‌ها داشته باشد.

اما نگاهی به روند آماده‌سازی ملی‌پوشان در هفته‌های اخیر، پرسش مهمی را مطرح می‌کند؛ آیا فشار مسابقات برای جبران امتیازات از دست‌رفته رنکینگ، بیش از ظرفیت بدنی ورزشکاران بوده است؟

مشکل از جایی آغاز شد که نمایندگان ایران پیش از مرحله نخست گرندپری در رم، امتیازات و جایگاه رنکینگ المپیکی خود را به دلیل حذف کلی امتیازات قبلی از سوی WT از دست دادند. غیبت در ایتالیا نیز شرایط را دشوارتر کرد و کادر فنی برای جبران عقب‌ماندگی، برنامه‌ای فشرده را در دستور کار قرار داد.

نتیجه این تصمیم، حضور ملی‌پوشان در چند رویداد مهم طی کمتر از دو ماه بود؛ مسابقات آزاد کره جنوبی، جام ریاست فدراسیون جهانی در لاهور و سپس گرندپری موجو در کره جنوبی.

اصل حضور در این مسابقات تصمیم قابل دفاعی است؛ چرا که جمع‌آوری امتیاز و بازگشت به جایگاه مناسب در رنکینگ به خصوص برای سهمیه المپیک ۲۰۲۸ و البته سیدبندی بازیهای آسیایی اهمیت زیادی داشت. اما مسئله، مدیریت هزینه‌ای بود که این برنامه فشرده از بدن ورزشکاران گرفت.

سفرهای طولانی، تغییر مداوم شرایط مسابقه، فاصله اندک بین تورنمنت‌ها و فرصت محدود برای تمرین و ریکاوری، شرایطی ایجاد کرد که آثار آن در موجو به ‌خصوص در برخی مبارزات به چشم آمد.

زندی؛ یک نمونه قابل تأمل

مبارزه ابوالفضل زندی برابر حریف کره‌ای را می‌توان یکی از نمونه‌های قابل تأمل است. زندی طی مدت اخیر نشان داده بود یکی از بهترین های جهان است و بخصوص برابر تکواندوکاران کره‌ای با انگیزه بالا مبارزه کرده و تاکنون به هیچ عنوان حریف کره ای باج نداده بود. اما در موجو، هرچه مبارزه جلو رفت، نشانه‌های افت بدنی بیشتر دیده شد به قول ورزشی ها «بدنش خالی کرد» و در نهایت او نخستین شکست خود را طی حدود یک سال و نیم اخیر تجربه کرد.

این شکست را نباید صرفاً از زاویه نتیجه بررسی کرد. وقتی یک ورزشکار در سطح ملی و بین‌المللی، از نظر فنی توان رقابت با بهترین حریفان را دارد و این موضوع را با طلای جهان و آسیا ثابت کرده، ولی در یک مبارزه از نظر بدنی افت می‌کند، باید عوامل پشت این اتفاق را نیز بررسی کرد.

در مورد زندی، مسئله کاهش وزن نیز اهمیت ویژه‌ای دارد. با توجه به فیزیک بدنی، بافت عضلانی و درصد پایین چربی بدن او، کاهش وزن‌های مداوم در مدت زمانی کوتاه می‌تواند فشار مضاعفی به بدن وارد کند؛ موضوعی که اگر به‌درستی مدیریت نشود، در مسابقات فشرده می‌تواند خودش را به شکل افت توان، کاهش تمرکز و از دست رفتن کیفیت مبارزه نشان دهد.

امیدواریم زندی تا ناگویا فرصت کافی برای بازسازی بدن و بازیابی انرژی داشته باشد و در بازی‌های آسیایی، نسخه متفاوتی از خود را روی شیاپ‌چانگ نشان دهد.

بختیاری؛ نمونه‌ای دیگر از افت در راند سوم

امیرسینا بختیاری نیز در مبارزه برابر حریف قدرتمند آمریکایی، شرایط مشابهی داشت. او در راند دوم به خوبی به مبارزه بازگشت و نشان داد از نظر فنی و ذهنی توان تغییر جریان مسابقه را دارد؛ اما در راند سوم نتوانست همان روند را حفظ کند.

اینکه یک تکواندوکار بتواند در میانه مبارزه شرایط را تغییر دهد اما در راند پایانی توان ادامه همان فشار را نداشته باشد، مسئله‌ای است که نمی‌توان به سادگی از کنار آن عبور کرد؛ به‌خصوص زمانی که چند نمونه مشابه در یک تیم دیده می‌شود.

آرین سلیمی نمونه ای متفاوت

در همین رقابت های کره جنوبی آرین سلیمی و محمد حسین یزدانی نمونه ای متفاوت بودند. این دو تکواندوکار که نیازی به وزن کم کردن نداشتند، در روز پایانی مسابقات عملکرد خوبی به نمایش گذاشتند. یزدانی برابر حریف کره ای با عنوان قهرمانی جهان، آرین سلیمی برابر نماینده مکزیک با کوله باری از تجربه و مدال سرحال و قبراق مبارزه کردند.

۱۰ روز برای یک بازسازی جدی

ملی‌پوشان پس از گرندپری موجو قرار است امروز به تهران بازگردند و تمرینات آماده‌سازی برای بازی‌های آسیایی از روز شنبه ۲۱ شهریور آغاز می‌شود. برنامه اعزام به ناگویا نیز یکشنبه ۵ مهرماه خواهد بود. این یعنی کادر فنی فرصت بسیار محدودی برای بازگرداندن ورزشکاران به شرایط مطلوب دارد.

در چنین شرایطی شاید مهم‌ترین کار، نه افزایش فشار تمرینی، بلکه ریکاوری هوشمندانه و مدیریت صحیح بار تمرین باشد. کادر فنی باید در این مدت کوتاه، شرایط هر ورزشکار را به صورت جداگانه بررسی کند و بر اساس میزان خستگی، وزن، شرایط عضلانی و سابقه مسابقات اخیر، برنامه متفاوتی برای هر نفر داشته باشد. در این میان، نقش مربی بدنساز، کادر پزشکی و متخصصان ریکاوری می‌تواند تعیین‌کننده باشد.

موجو پایان راه نیست

با همه اینها، نباید نتیجه گرندپری موجو را به معنای قطعی افت تکواندو ایران در بازی‌های آسیایی دانست. گرندپری تنها یک مسابقه از مجموعه رقابت‌های اخیر است و شرایط سفر، فشار مسابقات، مدیریت وزن و خستگی انباشته شده( (accumulated شده می‌تواند روی نتیجه یک رویداد اثرگذار باشد.

اما موجو یک پیام روشن برای کادر فنی داشت: بدن برخی ملی‌پوشان تحت فشار است و این موضوع باید پیش از ناگویا جدی گرفته شود.

بازی‌های آسیایی جای آزمون و خطا نیست. تکواندو یکی از رشته‌هایی است که مسئولان ورزش کشور برای کسب مدال‌های آن حساب ویژه‌ای باز کرده‌اند و حالا کادر فنی فرصت کوتاهی در اختیار دارد تا از این زنگ خطر، یک هشدار به‌موقع بسازد؛ نه یک بحران در ناگویا.

اگر مدیریت ریکاوری، وزن و آمادگی بدنی در همین فرصت کوتاه به درستی انجام شود، نتیجه موجو می‌تواند به جای آنکه نقطه نگرانی باشد، تبدیل به تجربه‌ای ارزشمند پیش از بازی‌های آسیایی شود. ساده و شفاف بگوئیم ناگویا هنوز نرسیده است؛ فرصت برای جبران وجود دارد، اما زمان زیادی باقی نمانده و بعد از آن نیز بهانه نداشته باشیم، شاید اتفاق جدیدی افتاد.