لیگ بیستوششم در شرایطی آغاز میشود که هیچ مربی خارجی روی نیمکت ۱۸ تیم لیگ برتری حضور ندارد؛ اتفاقی که میتواند هم فرصت و هم تهدید باشد و هم عیار فنی مربیان داخلی را مشخص کند.
به گزارش خبرنگار مهر، بیستوششمین دوره رقابتهای لیگ برتر فوتبال ایران در شرایطی از روز جمعه ۲۳ مرداد آغاز خواهد شد که برای یکی از معدود دفعات در سالهای اخیر، هیچکدام از ۱۸ تیم حاضر در این مسابقات از یک سرمربی خارجی استفاده نمیکنند؛ اتفاقی که میتواند از یک سو نشانه اعتماد بیشتر باشگاهها به مربیان داخلی باشد و از سوی دیگر، نگرانیهایی درباره کاهش تنوع فنی و انتقال تجربههای جدید به فوتبال ایران ایجاد کند.
در فصل جدید، هر ۱۸ تیم لیگ برتری هدایت خود را به مربیان ایرانی سپردهاند. آلومینیوم اراک با پیروز قربانی، استقلال با سهراب بختیاریزاده، استقلال خوزستان با امیر خلیفهاصل، پرسپولیس با مهدی تارتار، پیکان با ساکت الهامی، تراکتور با جواد نکونام، چادرملو با سعید اخباری، خیبر خرمآباد با فراز کمالوند، ذوبآهن با عبدالله ویسی، سپاهان با محرم نویدکیا، شمسآذر با وحید رضایی، صنعت نفت آبادان با محمد نوری، فجرسپاسی با رسول خطیبی، فولاد خوزستان با حمید مطهری، گلگهر سیرجان با سیدمهدی رحمتی، مس شهر بابک با قاسم شهبا، ملوان با مازیار زارع و نساجی مازندران با سیدمجتبی حسینی در فصل جدید روی نیمکت خواهند نشست.
خارجیهایی که جام گرفتند
فوتبال باشگاهی ایران طی سالهای اخیر میزبان مربیان خارجی متعددی بوده و برخی از آنها نیز توانستهاند نام خود را در تاریخ لیگ برتر ثبت کنند.
یکی از موفقترین نمونههای اخیر دراگان اسکوچیچ است که در بازگشت به فوتبال ایران توانست تراکتور را برای نخستین بار به عنوان قهرمانی لیگ برتر برساند. سرخپوشان تبریزی با هدایت این مربی کروات همچنین قهرمانی سوپرجام را نیز به دست آوردند تا اسکوچیچ یکی از موفقترین مربیان خارجی سالهای اخیر فوتبال ایران لقب بگیرد.
اوسمار ویهرا نیز اگرچه پیش از آن به عنوان دستیار در فوتبال ایران فعالیت کرده بود، اما نخستین تجربه جدی خود به عنوان سرمربی را روی نیمکت پرسپولیس پشت سر گذاشت و توانست این تیم را به قهرمانی لیگ برتر برساند. عملکرد او در نیمفصل دوم آن فصل یکی از نمونههای موفق اعتماد به مربیان خارجی در فوتبال ایران بود.
ریکاردو ساپینتو نیز یکی دیگر از مربیان خارجی موفق سالهای اخیر است که استقلال را به قهرمانی سوپرجام رساند و در رقابتهای مختلف عملکرد قابل توجهی داشت.
در سپاهان نیز پاتریس کارترون توانست در مدت حضور خود نتایج قابل قبولی کسب کند و با شکست پرسپولیس، جام سوپرجام را برای طلاییپوشان اصفهانی به ارمغان آورد.
فرصت طلایی برای مربیان ایرانی
حالا اما در فصل جدید هیچ مربی خارجی روی نیمکت ۱۸ تیم لیگ برتری حضور ندارد. این اتفاق میتواند برای مربیان ایرانی یک فرصت ویژه باشد؛ چرا که رقابت در لیگ برتر، بدون حضور مربیان خارجی، میتواند به آنها امکان بیشتری برای تثبیت جایگاه، کسب تجربه و اثبات تواناییهایشان بدهد.
در سالهای اخیر همواره یکی از انتقادهای مطرحشده درباره فوتبال ایران، وابستگی باشگاهها به مربیان خارجی و پرداخت هزینههای قابل توجه برای جذب آنها بوده است. از این منظر، استفاده گسترده از مربیان داخلی میتواند هزینههای باشگاهها را کاهش داده و فرصت بیشتری برای رشد مربیان ایرانی ایجاد کند. با این حال، این اتفاق روی دیگری نیز دارد.
غیبت خارجیها؛ تهدیدی برای سطح فنی؟
مربیان خارجی که در سالهای گذشته وارد فوتبال ایران شدهاند، تنها برای هدایت تیمها نیامدهاند؛ بلکه بخشی از دانش و تجربه فوتبال کشورهای مختلف را نیز با خود به لیگ برتر آوردهاند.
مربیانی که سابقه فعالیت در فوتبال اروپا، آسیا و سایر لیگهای معتبر را داشتهاند، با خود روشهای جدید تمرینی، ایدههای تاکتیکی و شیوههای متفاوت مدیریت تیم را وارد فوتبال ایران کدهاند. حضور آنها همچنین باعث میشد مربیان داخلی با سبکهای مختلف فوتبال و روشهای جدید آمادهسازی تیمها روبهرو شوند.
از این رو، نبود کامل مربیان خارجی در لیگ بیستوششم میتواند از نظر فنی نیز یک زنگ هشدار باشد؛ بهخصوص اگر باشگاهها در کنار استفاده از مربیان داخلی، برنامه مشخصی برای آموزش، ارتقای دانش فنی و ارتباط با فوتبال روز دنیا نداشته باشند.
یک آزمون بزرگ برای نیمکتهای ایرانی
با این حال، شاید مهمترین پرسش فصل جدید این باشد که آیا مربیان ایرانی میتوانند از این فرصت به بهترین شکل استفاده کنند؟ حالا نگاهها بیش از گذشته به نیمکتهای داخلی دوخته شده است. مربیانی که در سالهای گذشته بعضاً فرصت حضور در تیمهای بزرگ را پیدا نکردهاند، این بار مسئولیت هدایت تیمهای لیگ برتری را برعهده دارند و باید نشان دهند فوتبال ایران از نظر مربیگری ظرفیت کافی برای رقابت در بالاترین سطح داخلی را دارد.
فصل بیستوششم میتواند به نوعی آزمون بزرگ مربیان ایرانی باشد؛ آزمونی که نتیجه آن مشخص خواهد کرد نبود مربیان خارجی یک فرصت برای شکوفایی استعدادهای داخلی بوده یا خلأیی که از نظر فنی احساس خواهد شد.
در نهایت، کیفیت مسابقات، نتایج تیمها و عملکرد مربیان در طول فصل مشخص خواهد کرد که لیگ برتر بدون خارجیها تا چه اندازه توانسته سطح فنی و جذابیت رقابتها را حفظ کند.
